LİDYA NASMAN

Cennet ve cehennem içimizdeydi. Beynimizde, kalbimizde, bizi biz yapan tüm hücrelerimizdeydi.

Herkesin hayatına dört gözle bakabiliyordunuz da bir kendi kendinize kördünüz.

İnsanlar birbirlerinden nefret ettiklerini göstermiyor ama kulağı sağır edecek kadar yüksek sesle haykırıyordu.

Bir mağara duvarına yansımış gölgem ruhumun ta kendisiydi. Bildiğim ama reddettiğim ne varsa duvara çizebilir, gölgemin içini doldurabilirdi